Je bekijkt de oude docP site. Klik hier om naar de nieuwe site te gaan.

Popster Lorde twijfelt over optreden in Israel

geplaatst door on Dec 23, 2017 in BDS |

De Nieuw-Zeelandse zangeres Lorde overweegt om komende zomer Israel te schrappen uit haar tournee. Een open brief van Nadia Abu-Shanab en Justine Sachs, beiden uit Nieuwzeeland en van Palestijnse respectievelijk joodse afkomst, doen een beroep op haar om Tel Aviv op 5 juni 2018 over te slaan.

Open brief

De brief van de twee heeft veel losgemaakt vooral in Lordes eigen land maar ook internationaal. Velen steunen de oproep van Nadia en Justine maar er zijn ook negatieve reacties die Lorde oproepen om de politiek er buiten te laten.

Dear Lorde,

Wij zijn twee jonge vrouwen uit Aotearoa, één joods, één Palestijns. Miljoenen mensen protesteren vandaag de dag tegen de Israelische politiek van onderdrukking, etnische zuivering, schending van de mensenrechten, bezetting en apartheid. Deel uitmakend van deze strijd geloven wij dat een economische, intellectuele en culturele boycot een effectieve weg is om ons uit te spreken tegen deze misdaden. Dat was heel doeltreffend tegen de apartheid in Zuid-Afrika en wij hopen dat het weer zal werken. (…)”

De brief van de twee fans leidt inmiddels tot veel bijval, ook van buiten Nieuw-Zeeland. Er is ook tegendruk, waarbij het belangrijkste argument is dat politiek en kunst/muziek gescheiden moeten worden.

In Europa is The Guardian een van de media die aandacht schenkt aan de kwestie.

Waarderende verklaring PACBI

De Palestinian Campaign for the Academic and Cultural Boycott of Israel, PACBI, bedankte Lorde voor haar bereidheid om te luisteren naar haar fans en hun argumenten serieus te nemen en spreekt uiteraard de hoop uit dat zij niet in Israel zal optreden.

Nog geen definitieve reactie

De zangeres gaf via Twitter de volgende voorlopige reactie:

Noted! Been speaking with many people about this and considering all options. Thank u for educating me I am learning all the time too“.

de redactie

Lees meer

Amerika, Israel en Micronesië gaan eigen weg

geplaatst door on Dec 22, 2017 in BDS |

Gisteren stemde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (AV/VN) met grote meerderheid voor een resolutie die zich keert tegen het Amerikaanse besluit tot erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israel. Negen landen steunden de VS, waaronder belastingparadijzen en micro-staatjes.

Chantage door VS heeft nog maar beperkte werking

De Amerikaanse regering onder president Trump houdt geen rekening met de effecten van zijn politiek op bondgenoten. “Buitenlandse politiek = binnenlandse politiek.” Voor de Israel-politiek van Trump zijn twee binnenlandse lobby’s doorslaggevend, de fundamentalistisch-christelijke lobby (de evangelicals) en de Amerikaans-joodse lobby voor Israel. De prijs die de VS betalen in de internationale gemeenschap speelt geen rol. In de AV/VN heeft de vertegenwoordigster van de VS, Nikki Haley wel onomwonden gedreigd met financiële consequenties voor landen die de resolutie zouden steunen. Haar baas Trump had de marsroute al aangegeven: “Laat ze maar tegenstemmen (de president bedoelt: tegen mij), zo sparen wij geld uit.” Zie het lijstje hierboven met de Goeden en de Kwaden en de voorzichtigen.

Een thermometer in de internationale verhoudingen

De resolutie is niet bindend. Volgens vrienden van Israel is het daarom symboliek. Dat klopt op de korte termijn en dat geldt overigens ook voor Trumps besluit om Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israel. Op de grond in Palestina verandert er in eerste instantie niets. In de internationale verhoudingen – die op de lange termijn doorwerken – verandert er wel wat. De eenzijdige steun van de VS voor Israel gaat niet langer verscholen achter het gordijn van een bemiddelaarsrol. Europa maar ook Arabische dictaturen kunnen zich niet meer verschuilen achter een door de VS geleid “vredesproces”. Voor ooit volgzame bondgenoten van Amerika zoals Duitsland en Groot-Brittannië, wordt het “het nieuwe normaal” om de VS te ergeren met afwijkend stemgedrag. Dat gaat ook doorwerken in de EU. Langzaam helaas, maar toch.

Chantage minder effectief, maar niet verdwenen

Een voorbeeld waar chantage werkt is de tweede termijn van de Hoge VN-Commissaris voor de Mensenrechten Zeid Ra’ad Al Hussein. Hij deelde mee niet op te gaan voor een volgende termijn van vier jaar omdat hij zich achter de schermen onder druk gezet voelt om zijn kritiek op de Amerikaanse president te matigen.

Zuid-Afrika laat zien dat pro-Israelische druk soms ook niet werkt. Het Palestijnse persbureau Ma’an berichtte gisteren dat het land de omvang van zijn ambassade in Israël terug brengt als protest tegen de actie van Trump. Zuid-Afrika sluit daarmee, op dit moment, aan op een kritische traditie die al door Nelson Mandela werd ingezet (en waarop diens kleinzoon voortbouwt).

Jordanië is een voorbeeld van een land dat klem zit tussen chantage en fatsoen. Het is financieel volledig afhankelijk van de VS en sloot daarom – 1994 – een vredesverdrag met Israel, met onder andere als gevolg dat het nauwelijks aan water kan komen. De woede onder de Jordaniërs over Jeruzalem is enorm. Toch blijft het (nog) rustig. De waterschaarste en de economie speelt een rol maar ook de vrees voor een optie die Israel nog altijd achter de hand houdt: het verjagen van honderdduizenden Palestijnen van de Westelijke Jordaanoever over de grens naar Jordanië.

Conclusie:

Pleiten voor een boycot van Israel is tegen deze achtergrond een vreedzaam middel dat past in een democratie (en in Israel dus verboden is).

de redactie

Lees meer